In het spionnetje door Aad van der Struijs

Langzaam. maar zeer zeker verdwijnen de vertrouwde spionnetjes van de gevels in de Rotterdamse straten. Met zo’n spionnetje kon je (vaak) niet alleen kijken wie voor de deur stond en de deurbel had gebruikt, maar je kon ook de hele straat uitkijken.

Deze spionnetjes hebben in heel veel wijken hun ruimte afgestaan aan de satellietschotel. Weliswaar is dit ook een soort een soort spionnetje, maar de eigenaars kijken veel verder. Of het gebeuren in de eigen Rotterdamse straat niet belangrijker is, dan de blik op ver weg, is een onderwerp dat ik onbesproken laat.

In mijn huidige stulpje in een 20 verdiepingen hoog appartementengebouw, letterlijk vallend in de schaduw van de Euromast, kijk ik vanaf de 10e verdieping over ‘stad en land’.

Zonder spionnetjes neem ik veel waar; vele onderwerpen verwerk ik op mijn eigen wijze tot een vlog, waarbij ik met een vleugje humor de aandacht van jou probeer te trekken. Altijd staat bij mij één ding duidelijk voorop: Nooit zal ik iemand beledigen, beschimpen, vernederen of op een andere manier afbranden. Mijn e-mailbox staat altijd open voor vragen, suggesties en/of opmerkingen: spionneur@ditisrotjeknor.nl Ben ook op facebook actief.


Vlog | Epidemie

Er is een virus epidemie in Rotterdam ontdekt

De lezer, welke ook mijn ‘Spionnetjes’ in De Oud-Rotterdammer heeft gelezen, weet dat ik in mijn teksten heel veel bloot geef van mij zelf. Ooit zei een zeer goede vriendin tegen mij: De ‘In het Spionnetje lezers’, weten meer van jou dan ik. Mijn reactie zal jou wel duidelijk zijn: “Dan wordt het tijd, dat je die krant ook eens gaat lezen”. Nu schrijf ik al een tijdje niet meer voor De Oud-Rotterdammer, maar mijn vriendin buigt zich iedere 14 dagen toch over de DOR-kruiswoordpuzzel.

Door het mogen ‘krijgen’ van 2 CVA’s, in de volksmond hersenbloedingen, beroertes, herseninfarcten of attaques genoemd, kan ik mij nu zwaar gehandicapt noemen. Rechtszijdig ben ik volkomen verlamd; mijn mobiliteit is binnenhuis beperkt tot verplaatsingen in een trippelstoel, een soort rolstoel. Buitenhuis maak ik gebruik van een luxe scootmobiel, welke mij overal in Rotterdam brengt.

Soms is het in een moderne stad als Rotterdam wel buitengewoon moeilijk, om daar te komen waar je wilt zijn. Bij de Mediamarkt op het Binnenwegplein, kan ik probleemloos met de lift van straatniveau op de 1ste verdieping komen. Maar deze vestiging van de ‘Ik-ben-toch-niet-gek-gigant’ heeft ook nog een 2e en 3e étage, maar de klantenlift daar naar toe, is te klein voor mijn voiture. Het personeel van deze winkel is echter ook niet gek en brengt mij via sluiproutes en omweggetjes naar een goederenlift, die zo groot is dat zelfs een Londense dubbeldekker daar een cirkel ik kan draaien. OK, dit is wat overdreven, maar ik geef alleen maar aan, dat bij deze bekende winkelketen zich meer afspeelt, dan voor het ‘klantenoog’ zichtbaar is. Ik ben de medewerkers, welke mij iedere keer geholpen hebben, zeer dankbaar voor hun inspanningen.

Mijn beperkingen hebben ook effect op mijn dagelijks handelen: douchen, kleden, eten verzorgen, e.d. Daarvoor krijg ik van een Rotterdamse zorginstituut dagelijks een aantal malen hulp. Deze medewerksters heb ik inmiddels ‘van haver tot gortepap’ leren kennen; wij kunnen met ons allemaal zonder problemen ‘door één en dezelfde deur’.
Maar de directie van het zorginstituut heeft waarschijnlijk andere gedachten over hun cliënten, want op 15 november jl. kreeg ik een op 1 november 2020 gedateerde brief. In dit schrijven werd meegedeeld, dat er een viruscrisis in Nederland is. En met dit virus konden de thuiszorg-medewerkers en klanten ook wel eens besmet raken. Om je daar tegen te wapenen, waren er echter regels opgesteld, waar iedereen zich aan moest houden.

(Ik onderbreek nu even mijzelf: de toon en redactie van het schrijven leek bestemd te zijn voor 4 tot 7 jarigen óf voor zwaar demente personen, welke leven in een periode van schijndood). Vanaf eind februari 2020 tot vandaag, kunnen wij via alle mogelijke nieuwsmedia lezen, zien en horen hoe het over de gehele wereld met het Corona/Covid19-virus gesteld is, maar een Thuiszorg-instituut denkt wellicht, dat hun klantenkring daar nog niet van op de hoogte is.

Verder met de brief: de regels waren vergezeld van kleine tekeningen, die aangaven wat 1,5 meter afstand is óf hoe je elkaar moet begroeten. De illustraties in een kinderbijbel van een zwaar orthodoxe ‘gristelijke’ kerk, zijn verfrissender als dat wij te zien kregen.
Ik voel mij op alle fronten zwaar beledigd; op geen enkele manier wordt ik op volwassen manier benaderd. Uit woede heb ik de brief, met bijlagen, gelijk in de papierversnipperaar gegooid. Maar de volgend dag bedacht ik, dat deze gebeurtenis best een ‘In het Spionnetje’ waard is. Daarom heb ik op Internet wat afbeeldingen opgezocht, welke nu als strooigoed door bovenstaande tekst zijn gegooid.


Vlog | Menu

Vijf dagen voor de Corona-maatregel, dat horeca-gelegenheden moesten sluiten en geen gasten meer in hun etablissement mochten ontvangen, werd een nieuw, modern café-restaurant in een Rotterdamse stadswijk geopend.
Ná enkele succesdagen met veel enthousiaste buurtbewoners als gast, moest de eigenaar helaas de deur op slot draaien.
Als Rotterdammer liet hij zich echter niet voor één gat vangen; hij besloot een ‘Neem Mee-loket’ (in modern Rotterdams ‘Take Away’ genoemd) te openen. Niet alleen kan je daar de fijnste hapjes en drankjes afhalen, deze worden op verzoek ook bij jou thuis bezorgd.
In de sociale media, maar ook op de website van dit café-restaurant, verscheen een duidelijke menukaart.

Toen ik dit menu, met daarachter de waarderingscijfers zag, dacht ik: O, die komen er na 5 dagen niet slecht vanaf. Ik ging daarbij uit van een waarderingsschaal van 1 tot 5.
Maar doorkijkend, zag ik getallen boven de 5, zelfs boven de 10. Ik krabde mijn achterhoofd en constateerde, dat het wel eens prijzen konden zijn. Maar wat doe je dan met 3,2 of 11,5?
Is dit in de 21e eeuw de manier om prijzen aan te geven? Maar welke munteenheid wordt dan gehanteerd? Of moet je, logisch denkend, gelijk weten dat het de euro is?
Ik adviseer de eigenaar van dit café-restaurant, op zijn minst de prijzen op de kaart te veranderen naar 2,80 tot de laatste 4,50. De munteenheid verzinnen wij dan wel zelf.

n.b. De ‘personalia’ heb ik van de menukaart afgehaald.

COMMENTS

WORDPRESS: 0