In het spionnetje

door Aad van der Struijs

Langzaam. maar zeer zeker verdwijnen de vertrouwde spionnetjes van de gevels in de Rotterdamse straten. Met zo’n spionnetje kon je (vaak) niet alleen kijken wie voor de deur stond en de deurbel had gebruikt, maar je kon ook de hele straat uitkijken.

Deze spionnetjes hebben in heel veel wijken hun ruimte afgestaan aan de satellietschotel. Weliswaar is dit ook een soort een soort spionnetje, maar de eigenaars kijken veel verder. Of het gebeuren in de eigen Rotterdamse straat niet belangrijker is, dan de blik op ver weg, is een onderwerp dat ik onbesproken laat.

In mijn huidige stulpje in een 20 verdiepingen hoog appartementengebouw, letterlijk vallend in de schaduw van de Euromast, kijk ik vanaf de 10e verdieping over ‘stad en land’.

Zonder spionnetjes neem ik veel waar; vele onderwerpen verwerk ik op mijn eigen wijze tot een column, waarbij ik met een vleugje humor de aandacht van jou probeer te trekken. Altijd staat bij mij één ding duidelijk voorop: Nooit zal ik iemand beledigen, beschimpen, vernederen of op een andere manier afbranden. Mijn e-mailbox staat altijd open voor vragen, suggesties en/of opmerkingen: spionneur@ditisrotjeknor.nl Ben ook op facebook actief.


Afwisseling

Nooit heeft mijn Spionnetje zulke afwisselende, elkaar tegensprekende en verwarrende beelden laten zien, als dat dit de afgelopen weken het geval was. Ik ben zo’n 6 keer aan het schrijven van deze rubriek begonnen, maar de loop van de gebeurtenissen, maakte alle reeds geschreven teksten ‘volkomen achterhaald’.

Toch wordt er iets op deze plek van mij verwacht, maar er dwarrelt te veel in mijn hoofd om op zinvolle wijze over één onderwerp te praten. Ik doe echter een poging, het gaat over

Het virus
Dat er een pandemie is van het zeer gevaarlijke Corona-/Covid-19 virus, mag bekend geacht worden. Dat velen bij een mening blijven, dat dit virus ‘slechts’ een griepje is blijkt voor mij niet waar te zijn, gezien de sterftecijfers over de gehele wereld.
Maar het standpunt van de ‘griepaanhangers’ respecteer ik, maar laat men het dan daarop houden. Helaas doet men dit niet, want men lapt dan ook gelijk maar alle voorgeschreven aanwijzingen/opdrachten van onze (democratisch gekozen) regering aan hun laars.

Mondkapje dragen? Waarom? Er is toch wetenschappelijk nog niet vast gesteld, dat zo’n kapje besmettingen tegenhoudt?

150 centimeter afstand van elkaar houden? Waarom? Valt een virus, komende uit mond of neus, niet na 50 centimeter op de grond?

Vaccineren? Waarom? Ik wil weten wat er in zo’n injectie zit. Ook wil ik weten wat de bijverschijnselen zijn. Kom over een jaar maar terug.

Niet met meer dan 2 man ‘op visite’ gaan. Waarom? Het is al zo ongezellig met de gesloten horeca. Kunnen wij met vrienden zelf een gezellig feestje bouwen, roepen die doemdenkers gelijk weer dat het besmettingsgevaar vergroot wordt.

De ellende is, dat ik één van die doemdenkers ben. Ik zit in een bijzondere groep, welke een groot risico loopt om door een ander besmet te raken. Volgens het nu bekende injecteringsrooster, zal ik waarschijnlijk eind maart/begin april een vaccinatie-oproep krijgen.
Ik moet dus nog 11-13 weken wachten, voor ik de zeer noodzakelijke injectie krijg.

Zou dit misschien de reden zijn, dat ik niet objectief In het Spionnetje kan kijken?

Spionneur


Donkere dagen voor Kerstmis

De afgelopen dagen was er, met name in de ochtenduren, weinig tot niets te zien in mijn Spionnetje. Vanaf de 10e verdieping van mijn flatgebouw kon ik alleen maar in een witte ‘wolk’ kijken; de mist maakte het zelfs onmogelijk om iets van straten en wegen te herkennen.

De enige blik naar buiten, welke nog beschikbaar bleef, was het Internet.

Ik stortte mij op enkele binnen- en buitenlandse kranten, waarbij het buitenland beperkt bleef tot de Engelstalige. De hoofdonderwerpen waren eigenlijk overal hetzelfde: de/het virus én het (amusante?) optreden van ene Donald Tump in de USA. Al met al waren dit nu juist de zaken, waar ik helemaal niet aan wilde denken.

Plotseling sprong ik van mijn stoel alsof ik door een bij gestoken werd. Je kunt ook zeggen “alsof je door een speld geprikt werd”. De Speld, daar moest ik ‘s werelds ellende zien te vergeten.
Dat ik, door zeer ‘gristelijke’ ouders opgevoed, direct hét Kerstverhaal kreeg te lezen, was een zeer aangename schok. Ik zag elementen, waarover ik lang geleden van mijn ouders gehoord had, maar toch …..?

Onderaan op deze ‘pagina’ ‘In het Spionnetje’ zie je de mogelijkheid om te reageren. Klik ‘WordPress’ aan en er ontvouwt zich een scherm, waar je jouw gedachten kunt neerzetten.

Spionneur


Ver van mijn bed-show

Mijn ‘Spionnetje’ bestaat uit mijn ogen, mijn oren, mijn denkbeelden en alles wat ik op de 10e étage én via Internet binnen krijg.
En speciaal op het Internet zie je zeer belangrijke gebeurtenissen, waar de Nederlandse kranten, tv en radio weinig tot helemaal geen aandacht aan schenken. Zou de reden zijn, dat deze dingen niet in Nederland gebeurd zijn, maar ver daar buiten?
Bij mij rijst dan de vraag: Hoe ver is ver? Een heerlijke strandvakantie in Portugal heb je na 105 minuten vliegen; het voor jou vastgelegde hotel in Italië heb je na een 2 uurtjes durende vliegreis ook wel bereikt. Dus ver blijft een relatief begrip.

Dit doet mij ineens denken aan een familielid van mij, elders in Nederland wonende, die zich beklaagde dat zij en haar man uitsluitend mij alleen maar op hun verjaardagen zagen. Ik reageerde met: “Dat is dan meer dan jullie.Ik heb jullie nog nooit in Rotterdam bij mij thuis gezien”. Het antwoord van het familielid verbaasde mij eigenlijk niet: “Weet je wel hoeveel kilometers tussen ons huis en jouw Rotterdamse huis liggen?” Deze woorden bewijzen alleen maar, dat ver voor sommigen ook onoverbrugbaar ver weg is.
Terug naar Internet: Dat er vreemde en alles verwoesten rampen op deze aardkloot plaatsvinden, weten wij eigenlijk al ons hele leven. Maar dat deze vreemde en alles vernietigende natuurverschijnselen bijna iedere dag ergens gebeuren, was aan mijn aandacht ontsnapt.

Tot ik tegen deze website aanliep, waar een filmoverzicht werd gegeven van de rampspoeden, welke afgelopen week, 29 november – 5 december 2020, delen van de wereld in hun greep hielden. Toen bekroop mij de gedachte “Wanneer is Nederland aan de beurt?

Onderaan van ‘In het Spionnetje’ zie je de mogelijkheid om te reageren op mijn meningen. Klik ‘WordPress’ aan en er ontvouwt zich een scherm, waar je jouw iedeeën kunt neerzetten.

Spionneur


Eenheid

De afgelopen dagen hebben wij weer beleefd, zoals wij deze een jaar geleden in onze meest fantastische dromen niet hadden kunnen oproepen.
Zwarte Piet stond verleden jaar al onder spanning, maar de meeste Nederlanders maakten zich er niet druk om. De Sint en Zwarte Piet was net zo’n twee eenheid, als de drie eenheid God, Jezus en de Heilige Geest voor velen zijn.
Sint en Piet zijn als een tandem; haal je daar 1 stuur, 1 zadel en 2 trappers weg, heb je geen tandem meer. En zo simpel is dit ook bij het koppel Sinterdeklaas en Zwarte Piet.
In elk geval, zo dacht in 2019 de meerderheid van de Nederlandse bevolking er nog over. En ja, er waren luid schreeuwende groeperingen, welke graag hun mening aan de ‘Zwarte Piet-gelovigen’ wilden overbrengen. Helaas voor hen, de nuchter denkende Rotterdammer liet de klaagzangen ‘zijn reet roesten’.

Het is nu december 2020: de wereld wordt geconfronteerd door een epidemie van een kwaadaardig virus, waar al honderduizenden aardbewoners en iets minder fok nertsen voor bontkraagjes, aan zijn overleden. Buiten deze pandomie lopen de Verenigde Staten van Amerika voorop in een actie, welke onder de naam Black Lives Matter de hele aardbol veroverd heeft.
Dat deze actie ontstaan is door de zinloze moordpartijen, welke USA-politieagenten plegen bij ‘de arrestatie’ van een donker gekleurd persoon, wordt vergeten. Dat deze ‘Black Lives Matter’ ook een duidelijke boodschap aan USA-president Trump was, ontgaat velen. Een mr Trump, die de politie complimenteerde, toen er weer ‘een donker persoon’ bij de arrestatie in de rug was geschoten. Volgens deze, gelukkig niet herkozen, president, hadden deze ‘dappere mannen groter onheil in hun stad voorkomen’. En waarom was deze ‘misdadiger’ door de politie benaderd? Één van zijn 2 achterlichten van z’n auto brandde niet!

Laat ik niet afdwalen: ‘t gaat nu even over Zwarte Piet. De Nederlandse club, die 100% tegen Zwarte Piet is, omarmt echter ook het motto Black Lives Matter. Naar mijn bescheiden mening is dit dan een zeer vreemde opstelling. De KOZP-club gebruikt Black Lives Matter als motto, om Zwarte Piet van het toneel te laten verdwijnen.

Maar Zwarte Piet, als knecht van Sint Nicolaas, wordt toch brodeloos als hij niet meer mag optreden? Waar blijf je dan met ‘Zwarte Levens Doen Er Toe’? Is een WW-uitkering voor, pakweg, 21 werkdagen in een jaar, een bewijs, dat black matters?
Ik sta open om niet meer over de Sint en zijn knecht te praten. Maar laten wij dan liedteksten gaan bedenken over de Sint en zijn niet witte werknemer óf de Goedheiligman en zijn assistent. Dan kan iedereen op zaterdag 5 december met zijn buren de afspraak maken, dat deze rond 8 uur ‘s avonds een zak cadeautjes, door jou aan de buurman gegeven, voor de deur zet, onstuimig luid belt en keihard op die deur bonkt.

Ik garandeer jou: die avond geloven kinderen én volwassenen nog steeds in Zwarte Piet.

Goede Doelen
De bevolking van Nederland, en daar behoren de inwoners van Rotterdam ook toe, trekt vaak de portemonnee om bij een collecte voor een ‘Goed Doel’, wat geld in de voor hun neus gehouden collectebus te doen.
Maar het is nu 2020, contant geld in de zak hebben is niet meer de gewoonste zaak van de wereld. Ook de collectanten, lees de Goede Doelen, weten dit en daarom dat de met een rammelende collectebus rondlopende personen, ook vaak met een mobiel bankoverschrijvings-apparaatje onderweg zijn.
En verdulleme, dit werkt. Daar waar de man met geld in zijn zak een muntstuk van 20 of 50 eurocent in de collectebusgleuf laat vallen, geeft de ‘cash-arme’ passant bij het mobiele pin-apparaatje minstens één euro. De reden: “Ik kan toch geen 0,20 euro pinnen?”

En daar zit hem nou de kneep (gebruikt tegenwoordig iemand nog wel deze uitdrukking?): Het minimum bedrag, wat wat je digitaal kunt overmaken ligt rond 5 eurocent. Het niet weten van de goedgeefse schenker, levert het Goede Doel meer geld op, dan de collectebus.

Nu zijn er ook Goede Doelen, die volgens het ‘Crowdfunding-idee’ geld binnen hopen te krijgen. Men stuurt dan naar geselecteerde(?) personen een e-mailtje, waarin men voor een zeer speciale bestemming een bijdrage vraagt. Van een Kunstdekkende organisatie, Team voor de Kunst, ontving ik een mailtje, waar onder andere deze alinea voorkomt:

Twee verschillende werelden
“In de korte film Bride Token volgen we een Nederlandse jongen en een Chinees meisje die onverwacht zwanger raken en nu tegen culturele verschillen en familiedruk aanlopen. Bij een donatie van €15 ontvang jij de link om de film online te kunnen bekijken. Liever zin in een avondje uit? Bij €125 kun je de première bijwonen.”

Ik mag aannemen, dat de binnengekomen donaties voor het meisje en de jongen zijn, maar mijn grote vraag is: Hoe kan een (Nederlandse) jongen zwanger raken? Ik heb bij Team voor de Kunst mijn vraag neergelegd; hun antwoord is een zeer luidruchtige stilte.
Misschien kan ik van mijn lezerspubliek wel een antwoord krijgen.

Onderaan van ‘In het Spionnetje’ zie je de mogelijkheid om te reageren op mijn meningen. Klik ‘WordPress’ aan en er ontvouwt zich een scherm, waar je jouw ideeën kunt neerzetten.

Spionneur


Epidemie

Er is een virus epidemie in Rotterdam ontdekt

De lezer, welke ook mijn ‘Spionnetjes’ in De Oud-Rotterdammer heeft gelezen, weet dat ik in mijn teksten heel veel bloot geef van mij zelf. Ooit zei een zeer goede vriendin tegen mij: De ‘In het Spionnetje lezers’, weten meer van jou dan ik. Mijn reactie zal jou wel duidelijk zijn: “Dan wordt het tijd, dat je die krant ook eens gaat lezen”. Nu schrijf ik al een tijdje niet meer voor De Oud-Rotterdammer, maar mijn vriendin buigt zich iedere 14 dagen toch over de DOR-kruiswoordpuzzel.

Door het mogen ‘krijgen’ van 2 CVA’s, in de volksmond hersenbloedingen, beroertes, herseninfarcten of attaques genoemd, kan ik mij nu zwaar gehandicapt noemen. Rechtszijdig ben ik volkomen verlamd; mijn mobiliteit is binnenhuis beperkt tot verplaatsingen in een trippelstoel, een soort rolstoel. Buitenhuis maak ik gebruik van een luxe scootmobiel, welke mij overal in Rotterdam brengt.

Soms is het in een moderne stad als Rotterdam wel buitengewoon moeilijk, om daar te komen waar je wilt zijn. Bij de Mediamarkt op het Binnenwegplein, kan ik probleemloos met de lift van straatniveau op de 1ste verdieping komen. Maar deze vestiging van de ‘Ik-ben-toch-niet-gek-gigant’ heeft ook nog een 2e en 3e étage, maar de klantenlift daar naar toe, is te klein voor mijn voiture. Het personeel van deze winkel is echter ook niet gek en brengt mij via sluiproutes en omweggetjes naar een goederenlift, die zo groot is dat zelfs een Londense dubbeldekker daar een cirkel ik kan draaien. OK, dit is wat overdreven, maar ik geef alleen maar aan, dat bij deze bekende winkelketen zich meer afspeelt, dan voor het ‘klantenoog’ zichtbaar is. Ik ben de medewerkers, welke mij iedere keer geholpen hebben, zeer dankbaar voor hun inspanningen.

Mijn beperkingen hebben ook effect op mijn dagelijks handelen: douchen, kleden, eten verzorgen, e.d. Daarvoor krijg ik van een Rotterdamse zorginstituut dagelijks een aantal malen hulp. Deze medewerksters heb ik inmiddels ‘van haver tot gortepap’ leren kennen; wij kunnen met ons allemaal zonder problemen ‘door één en dezelfde deur’.
Maar de directie van het zorginstituut heeft waarschijnlijk andere gedachten over hun cliënten, want op 15 november jl. kreeg ik een op 1 november 2020 gedateerde brief. In dit schrijven werd meegedeeld, dat er een viruscrisis in Nederland is. En met dit virus konden de thuiszorg-medewerkers en klanten ook wel eens besmet raken. Om je daar tegen te wapenen, waren er echter regels opgesteld, waar iedereen zich aan moest houden.

(Ik onderbreek nu even mijzelf: de toon en redactie van het schrijven leek bestemd te zijn voor 4 tot 7 jarigen óf voor zwaar demente personen, welke leven in een periode van schijndood). Vanaf eind februari 2020 tot vandaag, kunnen wij via alle mogelijke nieuwsmedia lezen, zien en horen hoe het over de gehele wereld met het Corona/Covid19-virus gesteld is, maar een Thuiszorg-instituut denkt wellicht, dat hun klantenkring daar nog niet van op de hoogte is.

Verder met de brief: de regels waren vergezeld van kleine tekeningen, die aangaven wat 1,5 meter afstand is óf hoe je elkaar moet begroeten. De illustraties in een kinderbijbel van een zwaar orthodoxe ‘gristelijke’ kerk, zijn verfrissender als dat wij te zien kregen.
Ik voel mij op alle fronten zwaar beledigd; op geen enkele manier wordt ik op volwassen manier benaderd. Uit woede heb ik de brief, met bijlagen, gelijk in de papierversnipperaar gegooid. Maar de volgend dag bedacht ik, dat deze gebeurtenis best een ‘In het Spionnetje’ waard is. Daarom heb ik op Internet wat afbeeldingen opgezocht, welke nu als strooigoed door bovenstaande tekst zijn gegooid.


Menu

Vijf dagen voor de Corona-maatregel, dat horeca-gelegenheden moesten sluiten en geen gasten meer in hun etablissement mochten ontvangen, werd een nieuw, modern café-restaurant in een Rotterdamse stadswijk geopend.
Ná enkele succesdagen met veel enthousiaste buurtbewoners als gast, moest de eigenaar helaas de deur op slot draaien.
Als Rotterdammer liet hij zich echter niet voor één gat vangen; hij besloot een ‘Neem Mee-loket’ (in modern Rotterdams ‘Take Away’ genoemd) te openen. Niet alleen kan je daar de fijnste hapjes en drankjes afhalen, deze worden op verzoek ook bij jou thuis bezorgd.
In de sociale media, maar ook op de website van dit café-restaurant, verscheen een duidelijke menukaart.

Toen ik dit menu, met daarachter de waarderingscijfers zag, dacht ik: O, die komen er na 5 dagen niet slecht vanaf. Ik ging daarbij uit van een waarderingsschaal van 1 tot 5.
Maar doorkijkend, zag ik getallen boven de 5, zelfs boven de 10. Ik krabde mijn achterhoofd en constateerde, dat het wel eens prijzen konden zijn. Maar wat doe je dan met 3,2 of 11,5?
Is dit in de 21e eeuw de manier om prijzen aan te geven? Maar welke munteenheid wordt dan gehanteerd? Of moet je, logisch denkend, gelijk weten dat het de euro is?
Ik adviseer de eigenaar van dit café-restaurant, op zijn minst de prijzen op de kaart te veranderen naar 2,80 tot de laatste 4,50. De munteenheid verzinnen wij dan wel zelf.

n.b. De ‘personalia’ heb ik van de menukaart afgehaald.

COMMENTS

WORDPRESS: 0